Kabusname 2. Cilt PDF

Kabusname 2. Cilt Hakkında

Kabusname’nin ikinci cildi, Keykavus’un oğluna yönelik öğütlerini iki ciltlik Tercüman baskısının sonraki bölümleriyle tamamlar. Mercimek Ahmed’in tarihî Türkçe çevirisini temel alan bu edisyon Atilla Özkırımlı tarafından hazırlanıp sadeleştirilmiştir. Metinde ahlak, davranış, meslekler, toplum içinde söz söyleme, yönetim, insan ilişkileri ve kişinin kendi sınırlarını bilmesi gibi başlıklar örnek hikâyelerle ele alınır. İkinci cilt, ilk ciltte kurulan baba-oğul hitabını sürdürür ve eserin pratik hayat rehberi niteliğini daha ayrıntılı konulara taşır.

Eserin İçeriği

İkinci cilt eserin ilerleyen bölümlerini içerir ve öğütlerin kapsamını toplum hayatının farklı alanlarına genişletir. Affetmenin ve cezalandırmanın ölçüsü, insanlardan bir istekte bulunurken izlenecek tutum, çeşitli meslek ve sanatların değeri, konuşma adabı ve topluluk karşısında söz söyleme gibi başlıklar metinde ayrıntılı biçimde işlenir. Keykavus çoğu bölümde önce temel görüşünü belirtir, ardından bir hikâye, beyit ya da gözlem aracılığıyla düşüncesini somutlaştırır.

Bu yöntem, kitabın kuru kurallar dizisine dönüşmesini engeller ve dönemin gündelik yaşamından izler taşır. Mercimek Ahmed’in çevirisi Türkçenin tarihî gelişimi bakımından ayrıca önemlidir; sadeleştirilmiş Tercüman baskısı ise eski kelime ve yapıların bir bölümünü günümüz okuruna yaklaştırır. İkinci cilt tek başına okunabilse de eserin düşünsel akışını ve önceki göndermeleri daha iyi takip etmek için ilk cildin ardından okunması uygundur. Böylece iki cilt birlikte, Kâbusnâme’nin insan, toplum ve sorumluluk anlayışını daha bütünlüklü biçimde gösterir.

Yazar ve Türkçe Çeviri

Keykavus b. İskender, Kâbusnâme’yi oğluna bırakılan bir tecrübe ve öğüt kitabı biçiminde Farsça kaleme almıştır. Eserin Türkçedeki önemli çevirilerinden biri Mercimek Ahmed’e aittir. Bu baskıyı Atilla Özkırımlı hazırlamış ve sadeleştirmiştir.

Eserin Anlatım Biçimi

Kabusname’de romanlardaki gibi sürekli bir karakter kadrosu yoktur. Yazar oğluna doğrudan seslenir; farklı bölümlerde tarihî kişiler, meslek sahipleri ve örnek hikâyelerdeki kişiler kısa süreli olarak anlatıya girer. Bu yapı, öğüdü yaşanmış veya yaşanabilir durumlarla ilişkilendirir.